Een dag die Te Groot voor me was


In 2006 had ik de beslissing genomen om een HBO-opleiding te gaan volgen. Met mijn achtergrond en ambities paste de opleiding Toegepaste Bedrijfskunde (voorheen IOM) goed. Ik kon die opleiding in deeltijd volgen, ging één keer in de drie weken naar school en moest 20 uur per week inroosteren voor zelfstudie naast een fulltime baan. Dat lukte en al snel hadden we (mijn gezin en ik) het nieuwe ritme te pakken.

Het eerste jaar vloog voorbij, de propedeuse werd binnen de gestelde termijn gehaald en ook de andere modules (zoals Connecting Processes, HRM, ICT, Marketing, Strategic Management enz.) waren geen probleem. Soms stond ik versteld van mijn eigen kunnen.

Tijdens die opleiding kwamen we ook in aanraking met Stephen R. Covey, een grote inspiratiebron voor velen op het gebied van persoonlijk leiderschap.  We moesten zijn boek  De 7 eigenschappen van effectief leiderschap lezen en er vervolgens met behulp van een werkboek mee aan de slag. Ik was onder de indruk van de manier waarop Covey helder maakt dat je zelf de regie hebt over je leven. Ik las over de te volgen stappen van afhankelijkheid naar onafhankelijkheid en vervolgens naar wederzijdse afhankelijkheid. Voor de opleiding moest je een overzicht maken van je rollen in het dagelijkse leven, van wat je belangrijk vindt en wat je wilt bereiken en wanneer. Ik raakte steeds enthousiaster van Covey’s principes. Toen ik dan ook las dat de auteur naar Stenden zou komen kon niets mij weerhouden om hem ook in het echt te horen spreken.

Een mail werd gestuurd naar de coördinator van de opleiding (Sicco Jacobs) met de vraag of hij een roosterwijziging kon opnemen voor vrijdag 12 oktober 2007. Ik kreeg niet direct het signaal dat het akkoord was maar uiteindelijk mochten we toch met de hele klas naar de lezing “Insights of Leadership” van Stephen R. Covey. Terloops werd gezegd dat we ook de uitreiking van de Trim Tab Awards mochten bijwonen. De lezing ging veel te snel en voor ik het wist was het alweer voorbij. De sfeer om mij heen werd iets anders toen de uitreiking van de Awards plaatsvond. Ik kon er de vinger niet opleggen. Ook niet toen iemand zei: Gea, misschien ben jij die student wel… ik schudde mijn hoofd. De presentator had het daarna over een parttime student die altijd heel veel zaken op een proactieve manier aan de dag legde bij de opleiding die ze volgde. Ik keek nog eens goed de zaal in om misschien te kunnen ontdekken wie de persoon zou zijn.

En toen zeiden ze opeens mijn naam! Ik? Kreeg ik een Award?? Maar wat had ik dan gedaan? Ik was toch gewoon Gea, mezelf?? Links en rechts kreeg ik schouderklopjes terwijl ik naar het podium liep en stond ineens tegenover hem, Stephen R. Covey. Hij feliciteerde me en ik, ik brabbelde geloof ik iets van: Thank You en iets van pfff… waarbij ik probeerde aan te geven hoe het mij verraste. Ik wist niet eens dat ik genomineerd was (had niemand me verteld) en het was me ook niet opgevallen in de communicatie over deze dag…

Het gevoel dat ik die dag en de dagen erna had kon ik niet plaatsen. Eerst dacht ik dat het kwam omdat ik het niet kon delen. Later besefte ik dat je bij groot geluk, net als bij groot verdriet, anderen nodig hebt om het te delen. Je maatje, je gezin, je familie, vrienden, collega’s… noem maar op! En juist zij zaten niet in de zaal omdat ze ook van niets wisten. Delen is helen, en dat geldt ook voor die dag die te groot voor me was.

Een_dag_die_Te_Groot_voor_me_was